Koniec chaosu thumb|450px|Granice Bizancjum z roku 717, wraz z zaznaczonymi temami.|alt= Filipik Bardanes podobnie jak jego poprzednicy został po dwóch latach rządów obalony. Stało się to wówczas, gdy Bułgarzy spustoszyli Trację a następnie stanęli pod murami stolicy paląc przedmieścia Konstantynopola. Bardanes wezwał na pomoc oddziały stacjonujące w temie Opsykion, ale te w czerwcu 713 zbuntowały się przeciw niemu i doprowadziły do jego detronizacji i oślepienia. Od tamtej pory odsuniętym od władzy cesarzom nie obcinano już nosa, lecz najczęściej oślepiano ich lub mordowano. Władzę po Filipiku Bardanesie przekazano cywilnemu urzędnikowi, który przed koronacją przyjął imię Anastazjusz. Cesarz ten rozpoczął przygotowania do obrony Konstantynopola przed Arabami, szykującymi się do ataku i zachęconymi słabością wewnętrzną Bizancjum. Po koncentracji wojsk na wyspie Rodos oddziały z temu Opsykion po raz kolejny wszczęły rewoltę i tym razem na cesarza wynieśli poborcę podatkowego Teodozjusza. Potem wywiązała się wojna domowa między zwolennikami Anastazjusza, a poplecznikami Teodozjusza, osadzonego wbrew swojej woli na tronie w Konstantynopolu pod koniec 715. Anastazjusz II po przegranej uciekł do klasztoru w Tesalonikach by wieść życie mnicha.