Od XV Letnich Igrzysk Olimpijskich (1952, Helsinki) w dyscyplinie mogli występować jedynie amatorscy piłkarze. Decyzję tę wykorzystały państwa bloku wschodniego, uznając swoje ligi za amatorskie, a piłkarzy za pracowników resortów, które patronowały ich klubom (oficjalnie figurowali np. jako górnicy, żołnierze, milicjanci, czy studenci), pomimo tego, że utrzymywali się ze sportu. W latach 1952–1980 na podiach, niemal wyłącznie, stawali piłkarze z krajów komunistycznych. Pod koniec lat 70. zmieniono przepisy w taki sposób, aby na igrzyskach mogli grać jedynie piłkarze wcześniej niewystępujący w kwalifikacja i finałach mistrzostw świata. Jednakże pierwsze igrzyska zorganizowane po wprowadzeniu tego zapisu zostały zbojkotowane przez większość państw zachodnich. Udało zebrać się 16 drużyn – format ten pozostał na stałe. Po upadku komunizmu w Europie zdecydowano się ponownie zmienić regulamin. Na igrzyskach w Barcelonie w 1992 roku wystąpili zawodnicy do 23 lat, natomiast 4 lata później, od Atlanty, umożliwiono powołanie dodatkowo trzech starszych piłkarzy.