W 1964 wyjechał do Norwegii na roczny staż w Norges Tekniske Hogskole w Trondheim, gdzie zapoznał się z komputerowymi metodami mechaniki konstrukcji, w których stał się specjalistą i prekursorem w Polsce. W 1966 habilitował się na podstawie rozprawy „Application of transfer matrices to analysis of space girders” i został docentem, zaczął wówczas prowadzić badania nad Metodą Elementów Skończonych. W 1970 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1987 profesora zwyczajnego. W 1970 należał do organizatorów Instytutu Mechaniki Konstrukcji Inżynierskich na Wydziale Inżynierii Lądowej PW, a następnie do 1980 był dyrektorem tego instytutu, od 1973 do 1990 był sekretarzem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds. Komitetów Naukowych przy Prezesie Rady Ministrów. W 1981 został członkiem Sekcji Mechaniki Konstrukcji Inżynierii Lądowej i Wodnej oraz Sekcji Informatyzacji Mechaniki w Komitecie Mechaniki Polskiej Akademii Nauk.
W 1953 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1956 został członkiem egzekutywy OOP przy Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Warszawskiej, a od 1967 do 1969 pełnił funkcję sekretarza OOP przy Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej PW. Od 1969 do 1972 był instruktorem w Wydziale Nauki i Oświaty KC PZPR.