Pod względem średnicy i innych cech wyróżnia się następujące pęcherzyki zewnątrzkomórkowe: małe egzomery – niebłonowe, najmniejsze twory o średnicy poniżej 50 nm egzosomy – najmniejsze prawdziwe pęcherzyki, o średnicy ok. 30 -150 nm ektosomy – o średnicy ok. 100-1000  duże migrasomy – o średnicy 500–3000 nm ciałka apoptotyczne, pęcherzyki apoptotyczne – o średnicy ok. 1000-5000  onkosomy – o średnicy 1000–10000 nm. Niektórzy autorzy wskazują na problemy z niespójnym nazewnictwem typów pęcherzyków w literaturze.

Ponieważ pęcherzyki zewnątrzkomórkowe znajdują się w wielu płynach ustrojowych, takich jak: surowica, mocz, mleko, pot, łzy czy nasienie, płyn mózgowo-rdzeniowy, badanie ich składników (cargo) może być dogodną metodą diagnostyczną wielu chorób np. nowotworów złośliwych, cukrzycy czy chorób układu krążenia.

U bakterii pęcherzyki zewnątrzkomórkowe, zwane też mikropęcherzykami (ang. microvesicules, MV) można podzielić na: zewnątrzbłonowe (ang. outer membrane vesicles, OMV) i pochodzące zarówno z błony zewnętrznej i wewnętrznej (ang. outer-inner membrane vesicles, OIMV) u bakterii Gram-ujemnych oraz pęcherzyki błonowe u Gram-dodatnich (ang. membrane vesicles, MV;