Daniel Kałaj (zm. 25 czerwca 1691 w Kiejdanach) – polski duchowny kalwiński, teolog, polemista, działacz oświatowy, konsenior krakowski Jednoty reformowanej, pastor w Gdańsku.
Życiorys Jego rodzina wywodziła się z Węgier, osiadła w Krakowie. Była zasłużona dla ruchu reformacyjnego w Polsce. Syn Katarzyny i Michała, złotnika i dzierżawcy wsi Chorowice. Miał braci: Andrzeja, Michała i Rafała.
W 1643 rozpoczął służbę kościelną. Praktykował u Dawida Lewińskiego w Kozach, gdzie nauczył się języka niemieckiego. Zbór krakowski wysłał go w czerwcu 1645 wraz ze Stanisławem Hermanem na studia do Bremy. Jesienią 1646 przebywał już na Uniwersytecie we Franeker, gdzie został uczniem niderlandzkiego teologa kalwińskiego Johannesa Cocceiusa, pod którego kierunkiem odbył w 1648 siedem antysocyniańskich publicznych dysput. Na ich podstawie w tym samym roku ukazała się we Franeker książka jego autorstwa pt. Antologia pro divinitate Salvatoris nostri contra antiquos et modernos phariseos. Opublikował także dzieło z zakresu prawa kościelnego pt. Disputatio historico-theologica de episcoporum et presbiterum discrimen (Franeker 1648).