Ramotowski nie objął funkcji z powodu sprzeciwu miejscowych władz powstańczych wobec działań Mierosławskiego. W grudniu 1863 wrócił do Francji.
Mimo słabego uzbrojenia odbył wiele potyczek i bitew z wojskami rosyjskimi. Cieszył się uznaniem jako dowódca oddziałów powstańczych. Cenili go nawet przeciwnicy – w rosyjskiej prasie pisano o znakomitym i zręcznym dowódcy. Niemniej komisarz Rządu Narodowego Józef Piotrowski oceniał go surowo – miał przeceniać swoją rolę w Augustowskiem. Uważa się, że był najwybitniejszym i najdłużej działającym w województwie augustowskim dowódcą insurekcji styczniowej.
Służba we Francji i ostatnie lata W latach 1864–1870 mieszkał w Désertines, gdzie dowodził kompanią Gwardii Narodowej Zmobilizowanej. Walczył w czasie wojny francusko-pruskiej – jako podpułkownik dowodził 9. Kompanią Gwardii Narodowej Zmobilizowanej z rejonu Mayenne. 27 października dostał awans na podpułkownika i został dowódcą 2. legionu Gwardii Narodowej Zmobilizowanej z Mayenne. Zorganizował jednostkę i prawdopodobnie wziął udział w bitwie pod Le Mans. Później osłaniał wycofywanie się jednostek francuskich na linię rzeki Mayenne. Bronił miasta Beaumont-sur-Sarthe.