30 września na obrzeżach Sofii dowodzeni przez Daskałowa zbuntowani żołnierze zostali zmasakrowani przez oddziały niemieckiej 217 dywizji piechoty. Daskałow schronił się w masywie Witoszy, a następnie poddał się oddziałom Ententy i został internowany w Salonikach.
Wykorzystując amnestię ogłoszoną w grudniu 1918 Daskałow wrócił do Bułgarii i zdobył mandat deputowanego do parlamentu, reprezentując w nim partię chłopską. W 1919 objął stanowisko ministra rolnictwa w rządzie Aleksandra Stambolijskiego, a następnie ministra handlu i przemysłu, a od 1922 ministra spraw wewnętrznych i zdrowia publicznego. Był autorem najbardziej kontrowersyjnych pomysłów rządu Stambolijskiego, w tym utworzenia partyjnych bojówek (Pomarańczowej Gwardii) i przeprowadzenia radykalnej reformy rolnej. We wrześniu 1922 zorganizował kongres plantatorów buraków, którego uczestnicy rozpędzili zgromadzenie polityków opozycyjnych wobec rządu. Był zwolennikiem likwidacji organizacji macedońskich, w tym Wewnętrznej Macedońskiej Organizacji Rewolucyjnej (WMRO). W 1922 kierownictwo WMRO wydało na Daskałowa wyrok śmierci.