W czasie rewolucji w Palermo w 1848 r. został wybrany do parlamentu, gdzie został wiceprzewodniczącym. Brał udział w opracowywaniu nowej konstytucji Sycylii, został wysłany przez rząd rewolucyjny jako ambasador wraz z patriotami Giuseppe La Fariną i Francesco Ferrarą do Turynu, aby ofiarować koronę Sycylii księciu Genui. Kiedy w 1849 r. wojska Burbonów ponownie zajęły Palermo i przywróciły monarchię, Emerico Amari uciekł najpierw na Maltę, a następnie do Genui (Królestwo Sardynii), gdzie mieszkał przez 12 lat.

Podczas wygnania Amari prowadził długą korespondencję ze swoim wygnanym przyjacielem Francesco Ferrarą i współpracował z gazetami biznesowymi. Do tego okresu należy jego najważniejsze dzieło - Critica di una scienza delle legislazioni Comparate (Genua, 1857). W 1859 r. został profesorem filozofii historii w Instytucie Studiów Wyższych we Florencji (Istituto di studi superiore di Firenze).