Również w 1990 powstała Unia Polityki Realnej z Januszem Korwin-Mikkem na czele i Stefanem Kisielewskim jako honorowym członkiem partii. Jednym z liderów był też Stanisław Michalkiewicz. UPR reprezentowała konserwatyzm libertariański, a jej organem prasowym był tygodnik „Najwyższy Czas!”. W ten nurt wchodził lubelski Instytut Liberalno-Konserwatywny, prowadzący działalność wydawniczą. Ściśle libertariański kierunek polityczny był reprezentowany przez Jacka Sierpińskiego i katowickie Stowarzyszenie Inicjatyw Wolnościowych z tytułem „Gazeta An Arche”W. Bernacki, Liberalizm polski, [w:] Słownik historii doktryn politycznych, red. M. Jaskólski, t. 3, Warszawa 2007, s. 590.J. Bartyzel, W gąszczu liberalizmów. Próba periodyzacji i klasyfikacji, wyd. 2 posz., Lublin 2012, s. 191..
W 1994 doszło do połączenia KLD i Unii Demokratycznej i powstała Unia Wolności z Tadeuszem Mazowieckim na czele. Podczas II kongresu UW (1995) jej przewodniczącym został Balcerowicz, co oznaczało zwycięstwo frakcji liberalnej w partiiW. Bernacki, Liberalizm polski, [w:] Słownik historii doktryn politycznych, red. M. Jaskólski, t. 3, Warszawa 2007, s. 592.. W 2001 powstała Platforma ObywatelskaJ. Bartyzel, W gąszczu liberalizmów. Próba periodyzacji i klasyfikacji, wyd. 2 poszerz., Lublin 2012, s.