Kierował do nich listy z pytaniami, na które otrzymywał odpowiedzi, co stało się początkiem wieloletniej dobrej współpracy, zmierzającej do zbudowania „medycyny opartej na faktach” i „epidemiologii klinicznej”.
Wkrótce, dzięki wsparciu Roberta Karka (kolejnego mentora), Sackett rozpoczął specjalizację w dziedzinie nefrologii i fizjologii nerek (zob. np. zespół wątrobowo-nerkowy). Otrzymał stypendium National Institutes of Health Research Fellowship na następny rok, co zapewniło znaczną poprawę warunków pracy oraz życia rodzinnego. Pracował w The Hepato-Renal Unit, ekscytującym miejscu współpracy wybitnych specjalistów w różnych dyscyplinach, pochodzących z wielu krajów, którym stworzono możliwość prowadzenia w dużej klinice badań skuteczności leczenia (m.in. RCT). Wspólny projekt stypendystów dotyczył hemodializy. W ramach badań własnych Sackett zajmował się możliwościami przyspieszenia identyfikacji aminokwasów w moczu poprzez zastosowanie elektroforezy wysokonapięciowej. Czas analizy został skrócony z 2 dni do 2 godzin. Wyniki badań zostały opracowane w formie rozprawy doktorskiej w 1962 roku (artykuł pt.