W 1928 był szefem Rejonowego Kierownictwa Intendentury Grodno. W 1932 służył w Szefostwie Intendentury Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Od około lat 1934 sprawował urząd prezydenta miasta Grodna. Przed wyborami parlamentarnymi do Sejmu RP w 1935 został mianowany komisarzem wyborczym w okręgu wyborczym nr 77. Latem 1936 udał się na urlop, po którym miał ustąpić z urzędu prezydenta i powrócić do służby wojskowej na stanowisku szefa intendentury. W połowie 1935 został awansowany na stopień podpułkownika intendentury z dniem 1 stycznia 1935. Był szefem intendentury w Dowództwie Korpusu Ochrony Pogranicza w Warszawie, pełniąc to stanowisku nadal w marcu 1939

Po wybuchu II wojny światowej w okresie trwającej kampanii wrześniowej 1939 był szefem służby intendentury armii „Poznań”. Został wzięty przez Niemców do niewoli i przebywał m.in. w oflagu VII A Murnau. Odzyskał wolność u kresu wojny 29 kwietnia 1945.

Po wojnie zamieszkiwał we Francji. Zmarł w 1950.

26 kwietnia 1927 poślubił w Sanoku Stanisławę Dąbrowiecką z Brzozowa (ur. 1906), a świadkiem na ich ślubie był kpt. Gustaw Tysowski.

Był pierwowzorem postaci Witka Delneya w powieści Emila Zegadłowicza ZmoryMirosław Wójcik Bolesław Leśmian - glosa do biografii, w: Akcent, nr 1-2 (91-92)/2003, s.