Po zakończeniu wojny powrócił do Warszawy i do 1950 pracował w administracji przemysłowej. Od 1950 przez dwa lata kierował Instytutem Technologii Krzemianów, a następnie był doktorantem i adiunktem w Katedrze Inżynierii Chemicznej. W 1956 obronił doktorat, rok później został docentem w Katedrze Chemii Jądrowej Uniwersytetu Warszawskiego. W 1960 habilitował się, w 1962 powrócił na Politechnikę Warszawską, gdzie powierzono mu stanowisko kierownika Katedry Jądrowej Inżynierii Chemicznej. W 1970 został kierownikiem Studium Doktoranckiego, od 1975 kierował Zakładem Procesów Podstawowych. W 1976 został profesorem nadzwyczajnym, w 1983 profesorem zwyczajnym.

Od 1945 należał do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1953 do 1954 sprawował funkcję I sekretarza Komitetu Uczelnianego PZPR na Politechnice Warszawskiej.

Był mężem Marii z Kenigów (1921–1998), córki Mariana Mieczysława.