Według znajdującego się w Hołowczycach portretu, uśmiechnięta na twarzy, utrefiona i upudrowana, jak dama należąca do dworu królów francuskich. Miała włosy przepięte różyczką, koronkami obszyty robron, a płaszcz aksamitny, gronostajami podbity z jej ramion spływał.Patrząc z uśmiechem na te dwa portrety, mój ojciecPiotr Bisping (1777-1848), marszałek wołkowyski zwykł mi opowiadać, że raz nudziła się ta piękna pani w Hołowczycach. Szyper Bolesława Bispinga miał właśnie na ten czas odpłynąć z wicinami do Królewca z wielkim transportem zboża. Zaczęła się napierać piękna pani, aby jej mąż pozwolił pojechać do Królewca… Nie potrafił się oprzeć Bolesław Bisping pieszczotom jejmości. Wyrwała się z objęć męża, pojechała.W Królewcu bawiła, jak umiała, kilka tysięcy złotych zmarnowała; kapało jej złoto ze wszystkich palców u rąk. Całoroczna intrata poszła na stroje, manele etc., a tymczasem czekając niecierpliwie powrotu jejmości, Bolesław Bisping wąsa podkręcał, polował bez szczęścia, zżymał się, gniewał, wzdychał, ledwie nie płakał.