Od 1927 do 1930 nauczała języka białoruskiego w Gorkim (Akademia Rolnicza).
18 lipca 1930 była ponownie aresztowana, tym razem przez władze karne Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (deportowano ją do Kazania), a potem wysłano do Moskwy. Z powodu choroby psychicznej została zwolniona z aresztu kilka miesięcy później. Od 1932 była nauczycielką w Moskwie (język rosyjski i literatura). W 1947 przeniosła się do rodzinnego Budsławia i do 1958 pracowała tam jako nauczycielka. W miejscowości tej napisała swoje wspomnienia zatytułowane Scieżkami życia (wydawane w odcinkach od 1958, pełne wydanie w 1974Lubou Kozik, Kobiety w ruchach społecznych Białorusi (1919–1991). Stan badań i perspektywy, [w:] Studia i Materiały, Białoruski Uniwersytet Państwowy w Mińsku, nr 2(3)/2017, s. 52. i 1993). Do śmierci była pod nadzorem sowieckich organów karnych, ale mimo to w 1966 otrzymała tytuł Zasłużonego Pracownika Kultury Białorusi.
Rodzina Miała męża, Tamasza Hryba.
Przypisy
Kategoria:Białoruscy działacze narodowi Kategoria:Odznaczeni Medalem za Ofiarną Pracę w Wielkiej