Tekst zachował się w stanie mocno uszkodzonym. Brakuje w nim przede wszystkim części początkowej, co uniemożliwia poznanie okoliczności w jakich przemawia mędrzec. Stąd nie wiadomo kto, do kogo i w jakim celu przemawia, co jest cechą charakterystyczną literatury sebayt (starożytnego egipskiego gatunku literatury poświęconej faraonom). Brak również zakończenia. Lamentacje Ipuwera mają częściowo charakter dialogu, co wynika z końca zachowanej części tekstu, w której w pewnym momencie zabiera głos także faraon. Autorem Lamentacji był egipski arystokrata piszący na użytek arystokracji.
Zachował się jeden rękopis zawierający Lamentacje Ipuwera nazwany Papirusem Ipuwera pochodzący z czasów XIX dynastii (lata ok. 1292–1186 p.n.e). W starszych interpretacjach Lamentacje uważane były za literacki wyraz zamętu jaki powstał w okresie destabilizacji w Pierwszym Okresie Przejściowym. Nowsze opracowania zazwyczaj kwalifikują utwór do literatury fikcji opisującej porządek i chaos w postaci pożądanych i niepożądanych zjawisk społecznych i politycznych.