Stopniowo wszedł do wąskiej grupy gwinejskiej inteligencji ściśle współpracującej z administracją kolonialną. W październiku 1966 spotkał się z Francisco Franco w pałacu El Prado. W tym samym miesiącu został odznaczony hiszpańskim Orderem Afryki. Przewodniczył deputacji prowincjonalnej Fernando Poo (1964-1968), jednocześnie posłował do frankistowskich Kortezów. Od maja 1964 do czerwca 1965 przewodniczył autonomicznemu parlamentowi Gwinei Hiszpańskiej, następnie był jego wiceprzewodniczącym. Brał udział w pracach Konferencji Konstytucyjnej Gwinei Równikowej (1967-1968). Początkowo uznawany za jednego z umiarkowanych liderów swojej grupy etnicznej, później zbliżył się do środowisk separatystycznych. Opowiadał się przeciwko powołaniu jednego organizmu państwowego, łączącego zarówno Bubich jak i Fangów. Apelował do władz hiszpańskich o ochronę Bubich przed brutalnością Fangów.