Na dzień 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 18 pułku piechoty, będąc w tym czasie oddelegowanym na kurs wyższych dowódców. Decyzją z 12 grudnia 1921 Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz zezwolił kpt. Radolińskiemu na przyjęcie i noszenie alianckiego medalu „de la Victoire”. W dniu 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od dnia 1 czerwca 1919 i 260. lokatą w piechocie (służył wówczas nadal w 18 pp). W tym samym roku został przeniesiony do 15 pułku piechoty w Dęblinie i przydzielony do 28 Dywizji Piechoty w Warszawie na stanowisko I oficera sztabu. 1 listopada 1922 został „powołany do służby Sztabu Generalnego z prawem jednorocznego doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej”. Od tego czasu przysługiwał mu, obok stopnia wojskowego, tytuł „przydzielony do Sztabu Generalnego”.
W roku 1923 zajmował 213. lokatę pośród kapitanów korpusu piechoty. Z dniem 2 listopada 1923 został przydzielony przez ministra spraw wojskowych gen. broni Stanisława Szeptyckiego (jako nadetatowy oficer 15 pp) z 28 DP do macierzystego 15 pułku piechoty, z jednoczesnym odkomenderowaniem na jednoroczny III Kurs Doszkolenia 1923/24 w warszawskiej Wyższej Szkole Wojennej (kurs odbywał się w dniach od 2 listopada 1923 do 15 października 1924).