Jednocześnie północna grupa uderzeniowa, skoncentrowana na lewym skrzydle 2 Armii, miała szybkim marszem przeciąć skrawek terytorium litewskiego i wyjść na głębokie tyły oddziałów Armii Czerwonej, zaangażowanych w bój o Grodno i Wołkowysk.
Walki o Grodno Położenie wyjściowe stron W trakcie przygotowań do operacji niemeńskiej zdobycie Grodna powierzono 2 Armii gen. Rydza-Śmigłego. Dowódca armii do wykonania tego zadania wyznaczył 21 Dywizję Górską gen. Andrzeja Galicy i Dywizję Ochotniczą ppłk. Adama Koca. Wsparcie ogólne zabezpieczyć miała grupa artylerii ciężkiej gen. Ignacego Ledóchowskiego. Natarcie na Grodno od czoła, połączone z oskrzydleniem od północy i południa, miało związać siły nieprzyjaciela i ułatwić manewr północnej grupy uderzeniowej przez Druskienniki na Lidę. W sumie centralne zgrupowanie uderzeniowe liczyło około 11 600 żołnierzy i 107 dział.Rozkaz operacyjny Naczelnego Wodza z 19 września, w części dotyczącej kierunku grodzieńskiego, brzmiał:
+ Zestawienie liczebności i uzbrojenia wojsk polskich na kierunku grodzieńskim Wielkie jednostki Żołnierze Uzbrojenieżywieniowywalczącybagnetyszablekmdziała21 Dywizja Górska133815893557818011533Dywizja Ochotnicza127385997545738312956Grupa artylerii86020