W 1915 roku został odbudowany. W 1928 roku został ponownie otwarty do kultu i powierzony zakonowi Sług Najświętszej Maryi Panny reguły św. Augustyna. Powróciła też do niego urna św. Heleny. W 1929 roku został ponownie konsekrowany. W 2016 roku zakon Sług Najświętszej Maryi Panny, prowadzący parafię przez 88 lat, przekazał ją w ręce salezjanów.
Klasztor Po dekonsekracji w 1807 roku klasztor został częściowo rozebrany, zachowały się jednak XV-wieczne skrzydła z okrągłymi łukami arkad, przylegające do krużganka. W centrum krużganka zachowała się XVIII-wieczna studnia. Klasztor został częściowo zrekonstruowany i ponownie połączony z kościołem. Po zakończonych pracach renowacyjnych kompleksu umieszczono w nim międzynarodowe centrum pokoju, poświęcone studiom i badaniom. Inne pomieszczenia wykorzystywane są dla potrzeb katechetycznych lub kulturalnych (jak organizacja wystaw fotograficznych).
Legenda o św. Helenie Według legendy okręt wiozący urnę ze szczątkami św. Heleny po przypłynięciu do Wenecji osiadł na mieliźnie za wyspą Olivolo (obecnie San Pietro di Castello). Marynarzom udało się go uwolnić poprzez rozładowanie całego ładunku. Po uwolnieniu statku z mielizny marynarze przynieśli ładunek z powrotem na pokład, ale gdy tylko umieścili na nim szczątki świętej, statek ponownie osiadł na mieliźnie.