jego koniec N ma charakter hydrofobowy, a koniec C jest hydrofilowy i silnie zasadowy. W wodzie tworzy tetramer, ale może również spontanicznie zintegrować się z błonami komórkowymi.
Sekwencja aminokwasów: Gly-Ile-Gly-Ala-Val-Leu-Lys-Val-Leu-Thr-Thr-Gly-Leu-Pro-Ala-Leu-Ile-Ser-Trp-Ile-Lys-Arg-Lys-Arg-Gln-Gln-NH2
Wzór strukturalny skaluj=2|centruj
Mechanizm działania Wstrzyknięcie melityny zwierzętom i ludziom powoduje uczucie bólu. Peptyd wykazuje silne działanie powierzchniowe na błony komórkowe, powodując tworzenie porów w komórkach nabłonka i niszczenie krwinek czerwonych poprzez hemolizę. Melityna aktywuje także komórki nocyceptora (receptora bólu) poprzez różne mechanizmy.
Melityna może otwierać kanały cieplne nocyceptora poprzez metabolity cyklooksygenazy, powodując depolaryzację komórek nocyceptorów. Tworzenie porów w komórkach powoduje uwolnienie cytokin prozapalnych. Aktywuje również otwieranie za pośrednictwem receptora sprzężonego z białkiem G.