Pierwsza partia benzyny została wyprodukowana 9 lutego 1963. W 1964 oddano do użytku instalację do reformingu katalitycznego benzyny, a rok później kolejny kompleks do rafinacji ropy naftowej, a także instalacje do produkcji olejów, hydrorafinacji oleju napędowego, odsiarczania gazów suchych oraz do produkcji kwasu siarkowego i siarkowodoru.
Po upadku ZSRS stała się własnością białoruską i ze względu na brak złóż ropy naftowej na Białorusi znalazła się w znacząco odmiennej sytuacji gospodarczej. Do 2019 większość przerabianej ropy pochodziła z Rosji i dostarczana była rurociągiem „Przyjaźń”. Sporadycznie, głównie ze względu na ochłodzenie białorusko-rosyjskich relacji politycznych, rafineria zaopatrywana była surowcem z Wenezueli, Iranu i Azerbejdżanu, jednak z powodów ekonomicznych i trudności logistycznych zrezygnowano z kupna nierosyjskiej ropy.
W niepodległej Białorusi zakład przechodzi etapową przebudowę, która pozwoliła na wytwarzanie produktów zgodnych z europejskimi normami oraz na zwiększenie produkcji. W ostatnich latach powstały m.in. nowa instalacja destylacji rurowo-wieżowej oraz opóźnionego koksowania. W efekcie zakład oceniany jest jako nowoczesny.