Walenty Zaborowski (ur. 14 lutego 1929 w Bydgoszczy, zm. 5 czerwca 2000 w Szczecinie) – polski architekt związany ze Szczecinem.
Życiorys Walenty Zaborowski zdał maturę w II Liceum Ogólnokształcącym im. Mieszka I w Szczecinie w 1948. Studiował na Wydziale Architektury Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Szczecinie, otrzymując dyplom inżyniera architekta w 1952. Od 1961 był członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich. Był autorem projektów budynków mieszkalnych, obiektów użyteczności publicznej oraz wielu kościołów w Szczecinie i okolicach. Wraz z inż. bud. Ryszardem Szmiglem był autorem metody budownictwa wielkopłytowego opartej na uniwersalnym i przenośnym poligonie do produkcji prefabrykatów w obrębie placu budowy, znacząco obniżającej koszty i czas budowy.
Projekty
Osiedle Komuny Paryskiej w Szczecinie (1963) zespół handlowo-usługowy przy ul. Wilczej 40 w Szczecinie (1965–1966) Osiedle „Na Skarpie” w Szczecinie (1971) – współautor Osiedle Książąt Pomorskich w Szczecinie (II poł. lat 70.) kościół Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Gryfinie (1984) kościół św. Kazimierza w Policach (1986–1997) kościół Przemienienia Pańskiego w Załomiu (1987) kościół bł.