od nazwy dzielnicy). Socjaliści, jak Keishichi Hirasawa, anarchiści, jak Sakae Ōsugi i Noe Itō, chińscy przywódcy społeczni i chrześcijańscy działacze religijni, jak Kiten Ō (chińs. Wáng Xītiān), zostali uprowadzeni i zabici przez policję i wojsko, przekonane, że radykałowie zamierzają wykorzystać kryzys do obalenia rządu japońskiegoMikiso Hane, Reflections on the Way to the Gallows: Rebel Women in Prewar Japan, University of California Press, Berkeley, 1988, p.176 (Hane references the memoirs of Japanese socialist Tanno Setsu).
Następstwa left|thumb|240px|Zniszczenia w Jokohamie thumb|240px|Ceremonia w świątyni Zōjō-ji w parku Shiba ku czci cudzoziemców zabitych wskutek trzęsienia W szoku po katastrofie niektórzy członkowie rządu rozważali możliwość przeniesienia stolicy w inne miejsce. Omówiono nawet proponowane lokalizacje. Pojawiały się także głosy interpretujące katastrofę jako akt kary bożej, wymierzonej w Japończyków za ich egocentryczny, niemoralny i ekstrawagancki styl życia. Jednak pojawiła się także racjonalna reakcja, iż klęskę należy wykorzystać zarówno do odbudowy miast i wsi, jak i japońskich wartości.