thumb|Grób Leona Bukowińskiego na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Leon Franciszek Bukowiński (ur. 1900 w Warszawie, zm. 14 listopada 1974 tamże) – polski Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, współpracownik Rady Pomocy Żydom „Żegota”. Podczas okupacji niemieckiej wraz z żoną Jadwigą Bukowińską i synami uratował 22 Żydów.
Życiorys Urodzony i wychowany w Warszawie Leon Franciszek Bukowiński w 1918 r. uczestniczył w rozbrajaniu wojsk niemieckich. Brał udział jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej w latach 1919–1921. Odznaczony medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości. Był zatrudniony jako urzędnik w warszawskim Zarządzie Miejskim. Zawarł związek małżeński z Jadwigą z domu Jaskółowską, z którą miał później dwóch synów, Bohdana i Tadeusza. Bukowińscy mieszkali na Grochowie do wybuchu II wojny światowej. Jesienią 1939 r. ich dom uległ zniszczeniu. Po późniejszym remoncie rodzina wróciła do dwóch przystosowanych do użytku pokoi. Leon Bukowiński był współpracownikiem Rady Pomocy Żydom "Żegota", gdzie przekazywał żywność oraz pieniądze. Oprócz tego udzielał Żydom schronienia w swoim domu, a także znajdował dla nich bezpieczne schronienie u zaufanych osób, m.in. przy ulicy Smolnej, na Saskiej Kępie oraz w Radości. Również pomagał w transporcie Żydów między kryjówkami.