Stefan Dul, ps. „Olszyna” (ur. 6 grudnia 1891 w Grębowie, zm. 21 września 1980 w Krakowie) – podpułkownik piechoty Armii Krajowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys thumb|Grób ppłk. Stefana Dula na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie Urodził się w rodzinie Józefa, rolnika, i Wiktorii z Gortychów. W czerwcu 1914 razem z Adamem Dzianottem, Karolem Miką i Bronisławem Pierackim złożył maturę w c. k. Gimnazjum I Wyższym w Nowym Sączu. 1 sierpnia tego roku został wcielony do c. i k. pułku piechoty nr 40 w Rzeszowie. 23 września 1915 pod Kiwercami dostał się do niewoli rosyjskiej. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. 17 listopada 1918 wrócił z niewoli i już 29 listopada wstąpił do pułku Ziemi Sandomierskiej. 31 grudnia 1918 został przeniesiony do pułku Ziemi Warszawskiej na stanowisko dowódcy 3. kompanii.
Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłej c. i k. armii, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika. Od 27 marca 1919 był instruktorem w 10 pułku piechoty w Sosnowcu.