L-33 Ro’em (hebr. רוֹעֵם, dosł. ogłuszający, piorunujący) – izraelska haubica samobieżna powstała poprzez zamontowanie haubicy Soltam Systems kalibru 155 mm na podwoziu czołgu M4 Sherman. L-33 były produkowane od 1970 roku i wyprodukowano ich około 150–200 sztuk. Służyły podczas wojny Jom Kipur i wojny libańskiej. Wraz z przyjęciem na stan amerykańskiej haubicy M109, L-33 zaczęto wycofywać ze służby.
Historia W drugiej połowie lat 60. XX wieku izraelska firma Soltam Systems zaprojektowała pierwszą izraelską haubicę M-68. W tym samym czasie postanowiono wykorzystać podwozia czołgów M4A3E8 Sherman, na które zainstalowano haubicę wraz z konstrukcją ochronną dla załogi. Zmodyfikowany pojazd nazwano L-33 Ro’em. Produkcję L-33 rozpoczęto po wojnie sześciodniowej. W oryginalnym podwoziu wymieniono silnik na Cummins VT 8-460-Bi. Pierwszy raz Ro’em został użyty podczas wojny Jom Kipur w 1973 roku na obszarze Synaju, następnie, jako wsparcie, w 1982 roku podczas wojny libańskiej. Po zakupie przez Izrael haubic samobieżnych M109, L-33 zostały przeniesione do rezerwy, gdzie pozostawały na służbie do wycofania w 1995 roku. Uznaje się, że była to pierwsza izraelska haubica samobieżna o dużym zasięgu i skutecznej sile ognia.