Wojciech Eckert (ur. 21 kwietnia 1883 w Nowym Kramsku, zm. 19 kwietnia 1942 w Zbąszyniu) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się w rodzinie Wawrzyńca i Małgorzaty z domu Fabiś. Był z zawodu nauczycielem. Uczył w szkołach ludowych w Jerce, Śmiglu i Goździchowie.

W 1914 zmobilizowany do armii niemieckiej, w szeregach 7 pułku grenadierów służył na froncie zachodnim. Dwukrotnie ranny, jako inwalida zwolniony ze służby wojskowej.

W listopadzie 1918 organizował na terenie powiatu babimojskiego drużyny bojowe, na czele których wziął udział w rozbrajaniu Niemców. W czasie powstania wielkopolskiego walczył kolejno w Oddziale Wielkołackim, Kompanii Wolsztyńskiej, Kompanii Parzęczewskiej i Grupie Zachód. Następnie pełnił służbę w 56 pułku piechoty Wielkopolskiej w Krotoszynie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 335. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca 1922 został zatwierdzony w tym oddziale na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu. W 1923 pełnił obowiązki dowódcy II batalionu. 31 marca 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 102. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku dowódcy II batalionu.