Paweł Chodniewicz (ur. 1 stycznia 1881 w Jacentowie, zm. prawdopodobnie na początku 1949 w Harbinie) – ksiądz katolicki obrządku łacińskiego, katecheta, działacz społeczny, w latach 1901–1923 związany z Petersburgiem. Na początku marca 1923 roku wyjechał wraz z innymi kapłanami i sufraganem mohylewskim Janem Cieplakiem do Moskwy. 10 marca 1923 roku został wraz z nimi aresztowany i oskarżony o „udział w kontrrewolucyjnej organizacji”, a następnie skazany przez sowiecki Trybunał Wojskowy w grupowej sprawie duchowieństwa katolickiego na 10 lat więzienia w izolacji. Karę odbywał w więzieniach: Lefortowskim i Sokolniczeskim w Moskwie.
Po ogromnych staraniach, w 1925 roku, wymieniony na komunistów, dzięki czemu mógł szczęśliwie wrócić do Polski. Był katechetą w Warszawie, a w latach 1927–1931 pracował jako misjonarz w USA. Po powrocie do Polski był rektorem i profesorem Instytutu Misyjnego i proboszczem kościoła pw. św. Jozafata w Lublinie. Po zamknięciu Instytutu zamieszkał od 1934 roku ponownie w Warszawie i pozostawał bez stałego miejsca pracy. W tym czasie działał duszpastersko – współpracując m.in. z Wincentą Jadwigą Jaroszewską. W 1937 r. z polecenia prymasa kardynała Augusta Hlonda (1881–1948) wyjechał do Harbina w Mandżurii (Chiny). Był proboszczem polskiej parafii pw. św.