Teoria inteligentnego spadania – koncepcja znana już przynajmniej w XVII wieku mówiąca o tym, że przyciąganiem się obiektów kieruje jakiś „inteligentny byt”. Ta sama nazwa jest także opracowaną w XX wieku parodią koncepcji inteligentnego projektu.
Pod koniec XX wieku IF (od ang. Intelligent Falling) stała się także satyryczną odpowiedzią na debatę na temat teorii ewolucji i poglądu inteligentnego projektu. "Teoria" ta mówi, że rzeczy spadają nie dlatego, że działa na nie siła grawitacji, ale ponieważ wyższy inteligentny byt popycha je w dół.
Pierwsza znana wzmianka o „inteligentnym bycie” kierującym przyciąganiem się obiektów pojawia się w liście Isaaca Newtona do Richarda Bentleya z 1692, w którym napisał on, iż „odpowiadając na Pana pytanie uważam, że sposób w jaki planety poruszają się po orbitach nie mógł powstać sam z siebie, ale został spowodowany «inteligentnym bytem».”To your second query I answer that the motions which the planets now have could not spring from any natural cause alone but were impressed by an intelligent agent..