W późniejszych startach koncentrował się na rzucie dyskiem. Odpadł w kwalifikacjach tej konkurencji na mistrzostwach świata w 1999 w Sewilli. Na igrzyskach olimpijskich w 2000 w Sydney zajął 6. miejsce. Zwyciężył na igrzyskach frankofońskich w 2001 w Ottawie. Zajął 9. miejsce na mistrzostwach świata w 2001 w Edmonton.
Zdobył srebrny medal na igrzyskach Wspólnoty Narodów w 2002 w Manchesterze, za Frantzem Krugerem, a przed Robertem Weirem. Zwyciężył na igrzyskach panamerykańskich w 2003 w Santo Domingo, wyprzedzając Kubańczyków Franka Casañasa i Loisa Maikela Martíneza. Zajął 11. miejsce na mistrzostwach świata w 2003 w Paryżu. Nie zakwalifikował się do finału na igrzyskach olimpijskich w 2004 w Atenach. Zajął 8. miejsce na mistrzostwach świata w 2005 w Helsinkach.
Ostatnią dużą imprezą międzynarodową, na której Tunks startował, były igrzyska Wspólnoty Narodów w 2006 w Melbourne. Wywalczył na nich srebrny medal w rzucie dyskiem, przegrywając jedynie ze Scottem Martinem z Australii, a wyprzedzając swego kolegę z reprezentacji Kanady Dariusza Slowika.
Tunks był czternastokrotnym mistrzem Kanady w rzucie dyskiem w latach 1995–2005 i 2007–2009, a także wicemistrzem w 2006 i 2014.