Paweł z Zatora (ur. w Zatorze, zm. 9 grudnia 1463 w Krakowie) – polski duchowny katolicki i kaznodzieja, prawnik, wykładowca Uniwersytetu Krakowskiego. Kanonik krakowskiej kapituły katedralnej, wikariusz generalny in spiritualibus diecezji krakowskiej.

Życiorys Był synem nieznanego bliżej Mikołaja, mieszczanina zatorskiego. Stryjem Pawła był Jan, wikariusz wieczysty i altarysta św. Wawrzyńca w krakowskiej katedrze, duchowny związany z dworem królowej Jadwigi. Najprawdopodobniej dzięki niemu, Paweł pobierał nauki wpierw w szkole katedralnej, a od 1411 roku na Wydziale Sztuk Wyzwolonych Uniwersytetu Krakowskiego.

Po dwóch latach nauki uzyskał bakalaureat artium, a w 1415 roku również tytuł magistra. W księgach zanotowano, że z powodu ubóstwa nie uiścił opłaty w wysokości jednej grzywny za egzamin magisterski. Podjął następnie wykłady na Wydziale Sztuk Wyzwolonych, związał się ponadto ze szkołą katedralną, której (dzięki wsparciu Jana Szafrańca) został rektorem. W szkole katedralnej wykładał do 1432 roku, omawiając m.in.