Ekologia i zachowanie Aleksandretty czarnokantarowe zamieszkują tereny od 600 do 1500 m n.p.m. porośnięte lasami. Jest to słabo poznany gatunek, brakuje wielu informacji na ich temat. Najprawdopodobniej żywi się owocami, World Parrot Trust sugeruje także nasiona i orzechy. Przypuszcza się, że prowadzi głównie nocny tryb życia, lecz nie ma na to dowodów. Sugestia ta powstała z powodu małej liczby obserwacji w ciągu dnia. Samica składa 2–3 jaja.
Status i ochrona Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 1994 r. uznaje aleksandrettę czarnokantarową za gatunek narażony (VU – vulnerable). Liczbę dorosłych osobników na wolności szacuje się na 2500–9999 i ma ona trend malejący. Największe zagrożenie dla tego gatunku stanowi utrata środowiska naturalnego. Sporadycznie ptaki te mogą być odławiane, lecz najprawdopodobniej nigdy nie zostały wywiezione poza granice Indonezji. Gatunek jest wymieniony w II załączniku konwencji waszyngtońskiej (CITES).
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Papugi wschodnie Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Taksony opisane przez Johanna Friedricha Gmelina Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1788 roku Kategoria:Fauna endemiczna Indonezji