Wykazał, że najbliższymi językom ugrofińskim są języki indoeuropejskie. Według Europaeusa języki ugrofińskie i indoeuropejskie wywodziły się z tego samego języka, a języki ugrofińskie wyodrębniły się z niego wcześniej niż języki indoeuropejskie. Utrzymywał, że Afryka jest wspólną kolebką wszystkich języków świata – jego postulaty kłóciły się z ówczesnymi poglądami o pochodzeniu ludów ugrofińskich z Azji Środkowej, a sam badacz dorobił się przezwiska „Indo-Europaeus-Afrikanus”.
Jako pierwszy przedstawił drzewo genealogiczne języków ugrofińskich. Uważany jest za pioniera onomastyki. Jako pierwszy w Finlandii zastosował w badaniach metodę porównawczą. Pozostawał w kontakcie z innymi lingwistami, korrespondując m.in. z Vilhelmem Thomsenem (1842–1927), Pálem Hunfalvy (1810–1891), Józsefem Budenzem (1836–1892) i Augustem Friedrichem Pottem (1802–1887).