W tym początkowym okresie, oprócz posługi sakramentalnej bracia mniejsi udawali się na tereny misyjne, prowadzili nieodpłatne szkoły, duszpasterzowali wśród niewolników w portach i na plantacjach oraz wśród górników na obszarach Minas Gerais i Goiás. Działalność wśród ubogiej ludności prowadził, m.in. ojciec Antoni od św. Anny Galvão, kanonizowany w 2007 roku.
Od 1764 roku, na mocy dekretu portugalskiego premiera Markiza de Pombal, nie było możliwe wstępowanie do zakonu. Prawo to uchylone zostało w 1777 roku. Kolejne ograniczenie dotyczące przyjmowania nowych adeptów do nowicjatu nastąpiło w roku 1855, po powstaniu Cesarstwa Brazylii. Dekret z 18 maja zabronił przyjmowania do nowicjatu przez jakiekolwiek rodziny zakonne i zgromadzenia. Prowincja Niepokalanego Poczęcia NMP została zredukowana do jednego zakonnika, był nim br. João do Amor Divino Costa, mieszkający w klasztorze w Rio. Dopiero 7 stycznia 1890 zniesiono obowiązujące prawodawstwo dotyczące nowicjatu i możliwości wjazdu na teren Brazylii zakonników z innych krajów. Do Teresópolis przybyło 10 lipca 1891 czterech braci z saksońskiej Prowincji Świętego Krzyżaː Armando Bahlmann, Xisto Maiwes, Humberto Themans i Maurício Schmalor. Przybyszom władze kościelne powierzyły prowadzenie parafii w Teresópolis 12 listopada 1891 roku.