Klaps może mieć więc w opinii osoby, która go wymierza, funkcję podkreślenia autorytetu opiekunów (dawany „z miłością”), ratunku dla dziecka, czy być sposobem na uspokojenie go w warunkach wystąpienia histerii. Dla części rodziców może mieć znaczenie wychowawcze w kontekście obywatelskim: ma uczyć posłuszeństwa i szacunku do rodziców, prawa oraz władzy. Część rodziców traktuje klapsy jako porażkę wychowawczą, której żałują, a inni traktują je jako triumf i zwycięstwo nad dzieckiem. Klaps może być wymierzony w afekcie, a w takim przypadku kontrola siły uderzenia przez agresora jest ograniczona i subiektywna.
Wymierzanie klapsów dzieciom jest obwarowane mitami i stereotypami dotyczącymi zwłaszcza błahości tego typu zachowań i ich pozytywnego wpływu na wychowanie małoletnich. Statystyki wskazują na to, że osoby wychowywane poprzez tego rodzaju uderzenia powielają w pewnej mierze ten sposób wywierania wpływu na swoich bliskich. Część z nich uważa, że otrzymywanie klapsów w dzieciństwie miało pozytywny wpływ na ich rozwój. Obecnie nie ma wyników badań naukowych, które potwierdziłyby jakiekolwiek pozytywne skutki bicia dzieci, w tym uderzania ich w formie klapsów.