W roku 1991 repatriował z rodziną do Polski. Pracował na stanowisku profesora zwyczajnego i kierownika Zakładu Cytobiochemii w Instytucie Biologii Uniwersytetu w Białymstoku. W trakcie swojej pracy był wielokrotnie nagradzany przez studentów Wydziału Biologiczno-Chemicznego UwB statuetkami „Żaka” dla najlepszego wykładowcy. Wypromował 6 doktorów i ponad 100 magistrów. Opublikował ponad 100 artykułów naukowych głównie na temat mechanizmów regulacji aktywności enzymów. Wydał monografię o wieloenzymatycznych kompleksach „Witaminozależne enzymy nadnerczy” (Nauka i technika, Mińsk, 1988, w języku rosyjskim) oraz podręcznik dla studentów (wspólnie z A. Tylickim) „Enzymologia: podstawy” (Wydawnictwo PWN, Warszawa 2020). Od 2017 roku jest na emeryturze.
Został odznaczony Medalem Komisji Edukacji Narodowej (2012) i Złotym Krzyżem Zasługi (2015).
Życie prywatne Jego rodzicami byli Bronisława z domu Szabłowińska i Aleksander Strumiło. Ma brata Władysława i dwójkę dzieci – córkę Julię i zmarłego syna Edwarda.