Myślą przewodnią było związanie głównych sił przeciwnika w centrum poprzez natarcie w kierunku na Grodno i Wołkowysk. Jednocześnie północna grupa uderzeniowa, skoncentrowana na lewym skrzydle 2 Armii, miała szybkim marszem przeciąć skrawek terytorium litewskiego i wyjść na głębokie tyły oddziałów Armii Czerwonej, zaangażowanych w bój o Grodno i Wołkowysk.
Podczas polskiej ofensywy na Białorusi zadanie sforsowania Szczary i opanowania Słonima otrzymała 14 Wielkopolska Dywizja Piechoty.
Walki pod Słonimem 27 września dowódca 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty gen. Daniel Konarzewski rozpoczął działania na Słonim.Swoją dywizję ugrupował w dwie kolumny: od zachodu maszerowała grupa gen. Michała Milewskiego w składzie trzy bataliony 58 pułku piechoty, batalion 57 pułku piechoty, 15 pułk ułanów, I dywizjon 14 pułku artylerii polowej, od południa przemieszczała się grupa mjr. Ludwika Łęgowskiego w składzie trzy bataliony 56 pułku piechoty i III dywizjon 14 pułku artylerii ciężkiej. Nocą z 27 na 28 września południowa grupa mjr. Łęgowskiego podeszła pod Żyrowicze. Idący w awangardzie III batalion 56 pułku piechoty wtargnął do miasteczka, zaatakował podpalony przez Sowietów most na rzece, ugasił ogień i utworzył silny przyczółek na wschodnim brzegu Szczary. Z przyczółka do skrzydłowego natarcia ruszyły 11 i 12 kompania III/56 pp.