Miejscowy proboszcz Emilio Faggioli poprosił kardynała Giovanniego Battistę Nasalli Rocca di Corneliano, arcybiskupa Bolonii o zniesienie kary zniesienie kary. Prośba została wysłuchana i 2 lutego 1925 roku ks. Olinto mógł po piętnastu latach po raz pierwszy odprawić mszę. W 1936 roku zapoczątkował dzieło opieki i troski o ubogich mieszkańców miasta. Co dzień stawał na ulicy i żebrał aby zebrać środki dla swoich podopiecznych. Z powodu jego białej brody nazywano go „Brodaczem Bożym”. Po wybuchu II wojny światowej uchronił wielu uciekinierów żydowskich, a także trzydziestu zbuntowanych przeciwko dowództwu żołnierzy włoskich, narażając w ten sposób swoje życie. Po wojnie w 1948 roku założył ośrodek dla młodych ludzi opuszczonych, bezdomnych, często skonfliktowanych prawem. Kongregacja Świętego Oficjum niechętnie przyglądała się temu, lecz Olinto obronił jego przyjaciel z okresu studiów Angelo Giuseppe Roncalli, przyszły papież Jan XXIII. Marella znał osobiście Joannę Berettę Mollę, przyszłą świętą katolicką i Marię Bolognesi, przyszłą błogosławioną.