Leszek Feliks Romocki h. Prawdzic (ur. 12 marca 1897 w Warszawie, zm. 15 września 1973 tamże) – ziemianin, porucznik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie ziemiańskiej o patriotycznych tradycjach. Syn Tadeusza Romockiego h. Prawdzic (ur. ok. 1860) i Natalii ze Starża-Majewskich h. Starykoń (1863–1917).
Służbę wojskową rozpoczął w 36 pułku piechoty w stopniu podchorążego. 20 września 1919 został oddelegowanyhttp://zbrojownia.cbw.wp.mil.pl:8080/Content/5324/Dz_R_1919_89.pdf s. 18. do dyspozycji Generalnego Inspektora Artylerii przy PKU Przemyśl i przydzielony do służby w 4 dywizjonie artylerii konnejhttp://zbrojownia.cbw.wp.mil.pl:8080/Content/3545/0008_artylerja.pdf s. 51.. Ukończył I oficerski kurs uzupełniający trwający od 1 grudnia 1920 do 20 marca 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu i uzyskał stopień podporucznika. Za wojnę polsko-bolszewicką odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Przeniesiony do rezerwy. Awansowany na porucznika rezerwy artylerii ze starszeństwem z dniem 2 stycznia 1932Rocznik Oficerski Rezerw, 1934 r. s. 140. i przydzielony do 7 dywizjonu artylerii konnejRocznik Oficerski Rezerw, 1934 r. s. 660.