W 1903 r. liczba pacjentów szpitala wyniosła 189 osób, a w 1904 r. 219, czyli ponad dwukrotnie więcej niż początkowo planowano, toteż najważniejszym zadaniem pierwszej dyrekcji była rozbudowa szpitala. W 1905 r. otwarto trzeci pawilon szpitala, zbudowany na 20 łóżek, z funduszów ŁChTD oraz z kwoty 10 tys. rubli, przekazanej przez braci Geyerów: Emila, Eugeniusza i Ryszarda. Pawilon ten został nazwany pawilonem Geyerów (obecnie oddział V). Oprócz tego w latach 1902–1907 przeprowadzono drenowanie podmokłych terenów Kochanówki. Założono także wewnętrzną sieć telefoniczną, a od 1903 r. działało połączenie z Łodzią. W 1904 r. zbudowano kapliczkę przedpogrzebową, w której dokonywano sekcji zwłok. W 1907 r. wywiercono studnię artezyjską o głębokości 17 metrów.
Po śmierci Karola Jonschera (w maju 1907), moralnego twórcy Kochanówki, Komitet Szpitala, w celu uczczenia jego pamięci, za składki społeczeństwa łódzkiego, które wyniosły 35 000 rubli, zbudował kolejny pawilon, na 50 łóżek. Został on oddany do użytku 15 grudnia 1908 r. Szpital dysponował wówczas łącznie 180 łóżkami.