250px|right Bitwa pod Borowem – część wielkiej bitwy nad Autą. Walki polskiego 69 pułku piechoty mjr. Stanisława Thiela z sowiecką 33 Dywizją Strzelców w czasie lipcowej ofensywy Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Położenie wojsk przed bitwą Wojsko Polskie Front Północno-Wschodni gen. Stanisława Szeptyckiego w składzie 1. i 4 Armia, dysponujący około 70 tys. żołnierzy i 460 działami. Ugrupowanie obronne 1 Armia gen. Gustawa Zygadłowicza, dysponująca 34 tys. żołnierzy i 186 działami, która ugrupowana była w sposób następujący: Na lewym skrzydle, w przesmyku między Dźwiną i jeziorem Jelnia, rozwinęła się grupa ppłk. Jerzego Sawa-Sawickiego w składzie 33 pułk piechoty, dywizjon 18 pułku ułanów i 3 baterie artylerii; Grupa gen. Lucjana Żeligowskiego w składzie 8. i 10 Dywizja Piechoty broniła się w centrum ugrupowania i osłaniała kierunek Hermanowicze – Wilno; Prawe skrzydło armii stanowiła Grupa gen. Władysława Jędrzejewskiego w składzie 7 Brygada Rezerwowa i IX Brygada Piechoty. Na południe od linii kolejowej Połock – Mołodeczno zajmowała stanowiska 4 Armia gen. Szeptyckiego. Jej północne skrzydło tworzyła Grupa gen.