Kolaboracja pod okupacją japońską podczas II wojny światowej
Powstanie kolaboracji pod okupacją japońską wiązało się z planami utworzenia tzw. „Wielkiej Wschodnioazjatyckiej Strefy Wspólnego Dobrobytu”. W jej skład miały wchodzić wszystkie obszary podbite przez armię japońską, a nie wchodzące do Cesarstwa Japonii oraz z wyjątkiem kilku strategicznych punktów, jak np. Singapur, gdzie zachowano administrację wojskową. W ramach powyższej strefy miały istnieć nie kolonie ani protektoraty, ale zespolone wokół niej wolne stowarzyszenia narodów. Dotyczyło to: Birmy, Tajlandii, Malezji, Filipin, Indii Holenderskich i Indochin, które Japończycy traktowali już jako podległe sobie terytorium, mimo że władzę sprawowała tam jeszcze administracja francuska. W dniu 5 listopada 1943 r. doszło w Tokio do Zgromadzenia Narodów Wschodniej Azji, na które przybyli delegaci wszystkich narodów stowarzyszonych z Japonią. Zakończyło się ono przyjęciem symbolicznej „Wspólnej deklaracji krajów Azji Wschodniej”.