W marcu 1939 r. został zmobilizowany i skierowany do służby w Brześciu i w Baranowiczach. We wrześniu 1939 r. został wzięty do niewoli przez wojska sowieckie koło Halicza, ale zbiegł i przedostał się do Lwowa, gdzie rozpoczął pracę w spółdzielni uniwersyteckiej. W czasie niemieckiej okupacji należał do Okręgu Lwów Armii Krajowej i uczestniczył w Akcji Burza na Podolu. Od września 1944 do lipca 1945 r. walczył w oddziałach Zgrupowania Lwowskich Oddziałów Leśnych Warta Armii Krajowej na Rzeszowszczyźnie.

Zagrożony aresztowaniem przez NKWD i UB, wyjechał na Dolny Śląsk, gdzie osiedlił się w Lubaniu i przejął gospodarstwo w Biedrzychowicach. Jednocześnie działał w Zrzeszeniu Wolność i Niezawisłość w Lubaniu i prowadził legalizację żołnierzy Armii Krajowej z jego dawnego oddziału, którzy trafiali w rejon Lubania i ich ewakuację do alianckich stref okupacyjnych. Od listopada 1945 do kwietnia 1946 r. był prezesem Powiatowym Zrzeszenia WiN w Lubaniu. W kwietniu 1946 r. został aresztowany na podstawie decyzji Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym i skazany na rok więzienia, ale został zwolniony po ośmiu miesiącach. 20 września 1949 r. został aresztowany w związku z likwidacją przez UB poakowskiego oddziału por. Mieczysława Bielca ps. Błysk, dodatkowo nocą z 9 na 10 października 1949 r.