3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 9. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii, a jego oddziałem macierzystym był 10 Dywizjon Żandarmerii. Później został przydzielony z macierzystego oddziału do Centralnej Szkoły Żandarmerii w Grudziądzu na stanowisko wykładowcy. Z dniem 1 marca 1926 został przeniesiony w stan nieczynny bez poborów na przeciąg 12 miesięcy. Z dniem 31 marca 1927 został powołany ze stanu nieczynnego z równoczesnym przydziałem do Centralnej Szkoły Żandarmerii na stanowisko wykładowcy. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 1. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. W tym czasie uzyskał dyplom magistra praw na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W lipcu 1929 został przeniesiony z Dywizjonu Szkolnego Żandarmerii w Grudziądzu do 8 Dywizjonu Żandarmerii w Toruniu na stanowisko zastępcy dowódcy. Z dniem 31 marca 1931 został przeniesiony w stan spoczynku.
W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. Pracował jako dyrektor Okręgowego Urzędu Ubezpieczeń w Poznaniu „za zasługi na polu pracy społecznej”..