W okresie rewolucji węgierskiej 1956 roku (węg. az 1956-os forradalom és szabadságharc) wspólnie z innymi byłymi członkami, spróbował reaktywować Niezależną Partię Drobnych Rolników. Jako „wróg klasowy” oraz przyjaciel Polski w ramach prześladowania Polaków i polonofilów przez komunę w Węgierskiej Republice Ludowej, do końca życia był obserwowany przez bezpiekę. Mimo tego jego mieszkanie przy ulicy Károlyi Mihály (obecnie Ferenciek tere) było stałym miejscem spotkania byłych członków NPDR oraz opozycjonistów.
Zmarł 24 lipca 1974 w Budapeszcie i pochowany został na cmentarzu Farkasrét w Budzie, w obecności ambasadora PRL Tadeusza Hanuszka, pracowników ambasady, Polskiego Ośrodka Kultury i Informacji (później Instytut Polski), Biura Radcy Handlowego oraz członków Polonii WęgierskiejZ. Antoniewicz, Rozbitkowie na Węgrzech: wspomnienia z lat 1939–1946, Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawcza 1987..
Odznaczenia 22 stycznia 1948 na wniosek premiera gen. Tadeusza Bora-Komorowskiego Rząd Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie odznaczył dr.