Później został przydzielony do Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W maju 1927 został przydzielony do Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie na stanowisko pełniącego obowiązki szefa Wydziału Przysposobienia Wojskowego. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku. W listopadzie 1928 został przeniesiony do 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku na stanowisko dowódcy II batalionu. W marcu 1932 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. Po 1935 został przeniesiony na stanowisko dowódcy Bielskiego Batalionu Obrony Narodowej. Obowiązki dowódcy batalionu łączył z funkcją komendanta 93 Obwodu Przysposobienia Wojskowego. W sierpniu 1939, w czasie mobilizacji, dowodzony przez niego oddział został rozwinięty w baon piechoty nr 50, który został włączony w skład rezerwowego 202 pułku piechoty.
16 września został ciężko ranny w czasie walki pod wsią Zabiała, w gminie Oleszyce powiatu lubaczowskiego. Zmarł 12 listopada 1939 w szpitalu w Zamościu, w następstwie odniesionej rany. Został pochowany na cmentarzu parafialnym przy ul.