Historia Flety należą do najstarszych instrumentów muzycznych, a ich początki sięgają prehistorii. W starożytności flety były szeroko rozpowszechnione w różnych kulturach, m.in. w Egipcie, Grecji i Rzymie. W kulturze greckiej instrumenty tego typu wiązano z postacią Pana, co wskazuje na ich znaczenie symboliczne i mitologiczne. W średniowieczu flety funkcjonowały zarówno w muzyce ludowej, jak i dworskiej, stopniowo rozwijając swoją formę. W okresie renesansu nastąpił rozwój zespołowego muzykowania na fletach, a instrumenty te były wykorzystywane w różnych składach.
W epoce baroku flet zyskał szczególne znaczenie jako instrument solowy i kameralny, co znalazło odzwierciedlenie w twórczości takich kompozytorów jak Johann Sebastian Bach, Georg Friedrich Händel i Antonio Vivaldi. W XVIII wieku nastąpiły istotne przemiany konstrukcyjne instrumentu, związane m.in. z działalnością budowniczego Theobalda Böhma. System opracowany przez Böhma stał się podstawą współczesnej konstrukcji fletu poprzecznego. W XIX i XX wieku flet ugruntował swoją pozycję w orkiestrze symfonicznej oraz muzyce kameralnej. W tym okresie instrument był wykorzystywany przez licznych kompozytorów, rozwijających jego możliwości brzmieniowe i techniczne (m.in.