Kampania wschodnioafrykańska (znana również jako kampania abisyńska) – długotrwała kampania wojenna prowadzona w Afryce Wschodniej podczas II wojny światowej przez aliantów, głównie Wielką Brytanię i jej wojska kolonialne, przeciwko Włochom i oddziałom wojskowym Włoskiej Afryki Wschodniej od czerwca 1940 do listopada 1941 roku. Kampanię prowadziło brytyjskie Dowództwo Bliskiego Wschodu () z oddziałami z metropolii, a także Związku Południowej Afryki, Indii Brytyjskich, Protektoratu Ugandy, Kenii, Somali Brytyjskiego, Afryki Zachodniej, Rodezji Północnej i Południowej, Sudanu oraz Nyasalandu. Dołączyły do nich siły Konga Belgijskiego, cesarz Etiopii Haile Selassie I z jego antywłoskim ruchem oporu oraz niewielka jednostka Wolnych Francuzów.

Włoska Afryka Wschodnia była broniona przez Dowództwo Włoskich Sił Zbrojnych Afryki Wschodniej (), z jednostkami Regio Esercito (Armii Królewskiej), Regia Aeronautica (Królewskich Sił Powietrznych) i Regia Marina (Królewskiej Marynarki Wojennej). Siły włoskie obejmowały także około 250 000 żołnierzy Regio Corpo Truppe Coloniali (Królewskiego Korpusu Wojsk Kolonialnych), rekrutowanych z ludności miejscowej, dowodzonych przez włoskich oficerów i podoficerów.