Większość żołnierzy kolonialnych została zwerbowana, wyszkolona i wyposażona do tłumienia rebelii w koloniach, chociaż somalijscy dubaci byli pożyteczną lekką piechotą i harcownikami. Działając w nieregularnych oddziałach, byli wytrzymali i mobilni, znali teren i doskonale sprawdzali się jak zwiadowcy i sabotażyści, chociaż czasami myleni byli z Shifta, członkami lokalnych band, które rabowały i mordowały miejscową ludność. Gdy Włochy przystąpiły do wojny, została utworzona także 100-osobowa kompania z niemieckich mieszkańców Afryki Wschodniej i zagubionych niemieckich marynarzy.
Siły włoskie w Afryce Wschodniej były wyposażone w około 3313 ciężkich karabinów maszynowych, 5313 karabinów maszynowych, 24 czołgi średnie M11/39, 39 tankietek L3/35, 126 samochodów pancernych i 824 działa, 24 działa przeciwlotnicze 20 mm, 71 moździerzy 81 mm i 672 800 karabinów. Włosi mieli niewielkie możliwości uzupełnienia sił lub zaopatrzenia, co doprowadziło do poważnych niedoborów w trakcie kampanii, zwłaszcza amunicji. Czasami do somalijskich portów przyprowadzano zagraniczne statki handlowe schwytane przez niemieckich piratów na Oceanie Indyjskim, ale ich ładunki nie zawsze były przydatne dla włoskich wysiłków wojennych. Przykładowo 22 listopada 1940 r.