W wyniku przedsięwzięcia powstała zespolona kopalnia składającą się z dwóch ruchów, w których znajdowały się niezależne kompleksy wydobywczo-przeróbcze z całą infrastrukturą techniczną i usługową dla prowadzenia działalności produkcyjnej. Podczas II wojny światowej w 1942 r. kopalnia „Kazimierz-Juliusz” została przejęta przez niemiecką firmę Preussag z Berlina. W 1945 r. po upaństwowieniu zakład włączono w struktury Dąbrowskiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego w Sosnowcu oraz przyłączono do niego nieczynną kopalnię „Dorota”.Pod koniec lat 40. wydobycie prowadzono przy wykorzystaniu szybów wydobywczych Kazimierz I, Kazimierz II i Juliusz oraz dwóch wentylacyjno-materiałowych Kazimierz i Karol. Dzięki rozpoczętym w latach 1956–1958 pracom inwestycyjnym pogłębiono szyby wentylacyjno-materiałowe, umożliwiając eksploatację z pokładu 510 w nowych partiach. Uruchomiono stację sejsmiczną, centralną dyspozytornię, kopalnianą stację ratownictwa górniczego, łaźnię i lampiarnię oraz usprawniono procesy wydobywcze, wprowadzając obudowy zmechanizowane i kombajny. W 1972 r. rozpoczęto modernizację urządzeń wydobywczo-wyciągowych. W 1982 r. kopalnia „Kazimierz-Juliusz” weszła w skład Zrzeszenia Kopalń Węgla Kamiennego w Sosnowcu, które przekształcono w 1985 r. w Dąbrowskie Gwarectwo Węglowe.